« A Ρ Χ Ι Κ Η - Σ Ε Λ Ι Δ Α | Γιαλό γιαλό πηγαίναμε και ρίξε στο γυαλί φαρμάκι » | Complainte de la Seine » | Sigur Ros - Viõrar Vel Til Loftárasa » | UPDATE: "Hθοποιός σημαίνει φως"... » | Νίκος Γκάτσος: Όταν η ποίηση συναντά την μουσική » | Οι "ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ " και το σήριαλ "Μαριάν... » | Επιστολή - αίτηση του Αθήναιου Ζαμπούνη » | comment under blogger approval: "extreme" ή imperi... » | THE RETURN: ΜΑΘΗΜΑ 2ον - Πώς να απαλλαγούμε από τι... » | ΤΗΕ RETURN: ΜΑΘΗΜΑ 1ον: Περί "αρχιδάτων" και "ευν... » 

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ: Εξερευνώ την ερωτική μου σύνδεση με τη ζωή

"...καθοριστικά η ποιότητα και το είδος της σεξουαλικής μου ζωής οδηγούσε τη δημιουργικότητά μoυ"

Toν Οκτώβριο του 2004
ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δίνει μία εκ βαθέων συνέντευξη στο 10%. Ο Οbserver δεν θυμάται καλύτερη και ουσιωδέστερη συνέντευξη στον ελληνικό τύπο. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που κάποιος μιλάει για τον εαυτό του και μέσω της διακριτικής προβολής του "Εγώ" του, ο αναγνώστης διακρίνει το "Εμείς", αυτό που φαίνεται πως είναι και η πρόθεση του καλλιτέχνη. Κάθε του απάντηση και κάθε του πρόταση ξεχωριστά, ειδικώς μετά τις ερωτήσεις της επικαιρότητας, και ανεξαρτήτως ενστάσεων ή αντιρρήσεων που τυχόν θα είχε κάποιος για ορισμένα σημεία, αποτελεί "τροφή για σκέψη" και όλη μαζί η συνέντευξη αποτελεί ένα συλλεκτικό κείμενο για μια μελλοντική Παγκόσμια Ανθολογία Συνεντεύξεων.

Είναι η εποχή αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, αμέσως μετά τον "προσωπικό" καλλιτεχνικό του θρίαμβο που τον επέβαλε και τον καθιέρωσε ως κορυφαίο δημιουργό και που ταξίδεψε την φήμη του σε όλο τον κόσμο. Ανθρωπος χωρίς συμπλέγματα και ανασφάλειες, χωρίς τάσεις υπεροψίας και χωρίς την αλαζονεία του "πετυχημένου", ο Παπαϊωάννου δεν αποδέχθηκε ποτέ τους επαίνους περί προσωπικής επιτυχίας. Το έργο του μαζί με την δημόσια εικόνα του ανδρός, είναι από αυτά τα πράγματα που σε κάνουν να ευελπιστείς ότι "υπάρχει μέλλον". Με την ανυπόκριτη σεμνότητα που χαρακτηρίζει τους ολοκληρωμένους και ευτυχείς ανθρώπους, αποδίδει αυτή την επιτυχία στην συμβολή όλων των συντελεστών, αναδεικνύοντας έτσι την αξία της συλλογικής προσπάθειας.

Σχεδόν αδιαφορώντας για την μεγάλη δημοσιότητα, ή, για να το πω καλύτερα, αντιμετωπίζοντας την με ψυχραιμία και αποδίδοντάς της την αξία που της αναλογεί, την εποχή που όλος ο κόσμος μιλάει γι αυτόν παραχωρεί τη συνέντευξη στο 10%, και μιλάει ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του και για τον τρόπο που αυτή καθορίζει την δουλειά του:

"Ημουν πάντοτε ένας καλλιτέχνης που εξερευνούσε την προσωπική του σύνδεση με τη ζωή και κυρίως την ερωτική του σύνδεση με τη ζωή. Δηλαδή καταλάβαινα πάντα τη ζωή μέσα από τον έρωτα. Και καθοριστικά η ποιότητα και το είδος της σεξουαλικής μου ζωής οδηγούσε τη δημιουργικότητά μου. Και εξάλλου είναι γνωστό ότι οι ομοφυλόφιλοι μέσα στην κοινωνία εκφράζονται μέσα από την τέχνη για λογαριασμό όλων των ανθρώπων. Η τέχνη είναι ένας είδος τεκνοποιίας των ομοφυλόφιλων. "

"'Oπως μέχρι πριν τους Ολυμπιακούς"

Ο Οbserver, δεν έχει πρόθεση να προσθέσει ένα μοδάτο σχόλιο για την παράσταση που "σπάει τα ταμεία". Άλλωστε, το είδος του μπλογκ που διατηρεί δεν κάνει άμεσες προτάσεις, τζούφιες και για το θεαθήναι εν προκειμένω μιας και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν γρήγορα. Με αφορμή όσα παρατηρεί στην μπλογκόσφαιρα, όπως κάνει πάντα, δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να σχολιάσει το όψιμο ενδιαφέρον των bloggers για την λιγότερο εύπεπτη δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Διαβάζοντας, λοιπόν, αυτές τις ημέρες το μόνιτορ, αποκομίζουμε την εντύπωση ότι οι bloggers μεγάλωσαν με τις παραστάσεις της Ομάδας Εδάφους και αναρωτιόμαστε πώς χωρούσαν τόσα χρόνια στις λιγοστές θέσεις των σκηνών που παρουσίαζε τα έργα της. Και, τελικώς, λυπόμαστε γνωρίζοντας ότι κάποιοι που
"βλέπουν τελικά τη δουλειά του γιατί την έχουν ανάγκη και τους εκφράζει" δεν μπορούν να βρουν εισιτήριο. Σημειώνοντας δε την σεμνότητα του δημιουργού-καλλιτέχνη και συγκρίνοντας τα μεγέθη, θυμηδούμε με την οίηση του "φιλόσοφου", "συγγραφέα" η "δημοσιογράφου" που διακατέχει κάποιους bloggers επειδή γράφουν δέκα αράδες λέξεις και τις διαβάζουν καμμιά εκατοστή (το πολύ) bloggers και πάλι, τόσο πλήρως και αποκλειστικώς απασχολημένοι με το "Εγώ" τους όλοι.

"Για μερικά χρόνια θα υπάρχει περιέργεια, μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να βλέπουν τελικά τη δουλειά μου αυτοί που την έχουν ανάγκη και τους εκφράζει, όπως μέχρι πριν τους Ολυμπιακούς. Μην ξεχνάς ότι σε αυτή τη δουλειά είχα την αποστολή να εκφράσω όλους τους συμπατριώτες μου απέναντι στον κόσμο. Στην επόμενη δουλειά μου θα έχω την αποστολή να εκφράσω και πάλι αυτό που καταλαβαίνω εγώ για τη ζωή."

" Όπως μέχρι πριν τους Ολυμπιακούς":










Oι φωτογραφίες (της Μαριλένας Σταφυλίδου) είναι από την παράσταση της Ομάδας Εδάφους "Ενός λεπτού σιγή" στο παλιό εργοστάσιο της ΔΕΗ του Νέου Φαλήρου (19 Οκτ.- 6 Νοε. 1995). Φωτογραφήθηκαν από το τεύχος 83/84 της "Οδού Πανός".

..." Ο Παπαϊωάννου έφερε και σ' αυτά τα νέα χορευτικά του έργα αυτό που έφερε η Κάλλας στην ιταλική όπερα - το δράμα, την υποκριτική τέχνη, το παίξιμο της αρχαίας τραγωδίας, την υπακοή στο περιεχόμενο του κειμένου με αλληγορίες και αναγωγές υψηλής τέχνης. Άφησε στην άκρη την λογική της Λίμνης των Κύκνων και γέμισε το έργο του με φωνές σωμάτων και μελετημένων κινήσεων. Να ένα Ελληνικό Έργο Πολιτισμού για να εξαχθεί στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στις Βρυξέλλες, στη Ρώμη, στο Κάιρο, στην Κωνσταντινούπολη"
Γιώργος Χρονάς


Image Hosted by ImageShack.us

Καλό θα ήταν αυτά να τα γράφατε στα σχόλια του μπλογκ του Β. Ρούβαλη.
Μην αυταπατάσθε ότι πρόκειται ποτέ εκείνος να επισκεφθεί το δικό σας μπλογκ για να τα διαβάσει.

Μάλλον σεις αυταπατάσθε αν νομίζετε ότι κάνω κάποιες καταχωρήσεις, αναμένοντας οποιεσδήποτε επισκέψεις.

«Στην πραγματικότητα δεν μου αρέσει το μεγάλο κοινό. Σκεφθείτε πόσα πράγματα πρέπει να κάνει κανείς γι αυτό. Με ενδιαφέρει περισσότερο να κερδίσω τον έναν και ιδανικό αναγνώστη...»

Σας απαντώ με μια φράση ενός πολύ αγαπημένου μου ποιητή, erva. Ίσως μάλιστα να είναι και αυτός ο λόγος που αγαπώ τόσο τον Tζέημς Μέρριλ.

Και μάλλον δεν θα είχε τύχει να συναντηθεί με τον κύριο Ρούβαλη, εκεί στον Λυκαβητό όπου έμενε με τον σύντροφό του συγγραφέα Ντέηβιντ Τζάκσον, διαφορετικά θα είχαμε διαβάσει άλλη μία κριτική του έργου του ως "ποιητικό μοντέλο της σήμερον, καθολικά επιβεβλημένο". Ευτυχώς που συναντήθηκε με τον Χάρη Βλαβιανό και ευτυχήσαμε να διαβάσουμε μεταφράσεις του και κριτική επί της ουσίας.

Όσο για την απορία σας γιατί δεν τα έγραψα στο δικό του blog, η αλήθεια είναι πως φοβήθηκα ότι αν διαφωνήσω με τον μπλόγκερ θα κατηγορηθώ κι εγώ, όπως εσείς, για αναγνωστική ανεπάρκεια.

Ξέρετε... το έχω ζήσει κι εγώ σχετικώς πρόσφατα, και δεν φαντάζεσθε πόσο πολύ σας καταλαβαίνω που εξοργισθήκατε.

Αφήστε που υπήρχε και το ενδεχόμενο, μετά από αυτό, να έβαζε comment moderation στα σχόλιά του. Αντιλαμβάνεσθε πόσο θα δυσκόλευε τον διάλογο αυτό;

Μπορεί να διαφωνώ στο συγκεκριμένο μαζί του, αλλά νομίζω ότι είναι προς τιμήν του που δεν αντιγράφει τέτοιες μεθόδους.

Να το ξέρετε. Ζηλεύω την «αφέλεια» σας.
Γιατί να βάλει comment moderation ο κ. Ρούβαλης; Το πολύ πολύ να του αφήσουν καμιά συνταγή για λαδερό που δεν εγκρίνει.
Στα gay blogs όμως αφήνει κανείς ό,τι αρρωστημένο περνάει από τον νου του, και όχι μόνο σε λέξεις. Διαβάστε, για παράδειγμα, τι γράφει το kousouri.blogspot.com σχετικά. Θα είχα να διηγηθώ πολύ χειρότερα.
Αλλά εσείς στον κόσμο σας (και τις εμμονές σας). Σας μακαρίζω.

υγ. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, γιατί απουσιάζουν από το μπλογκ σας οι δυνατότητες σχολιασμού για ανώνυμους ή άλλους; Ξέρετε δεν έχουν όλοι λογαρισμό στην blogger.

να μου επιτρέψεις να διαφωνήσω μαζί σου όσον αφορά στον Παπαιωάννου ...

"Δυνατότητα σχολιασμού για ανώνυμους"; Aυτό κι αν είναι αφέλεια!

Μα μόνον ανώνυμοι γράφουν εδώ erva. Βλέπετε σεις κάποιον με ονοματεπώνυμο;

Και δεν χρειάζεται να δω κάποιο άλλο μπλογκ. Αναγκάστηκα κι εγώ να διαγράψω 114 υβριστικά σχόλια μαζεμένα αλλά, αν ξανατύχει, προτιμώ να κουραστώ λίγο παραπάνω παρά να κρατώ κλειστή την πόρτα στους καλοπροαίρετους σχολιαστές μέχρι να δεήσω να τους ανοίξω. Tην απουσία του comment moderation την αντιλαμβάνομαι ως ζήτημα σεβασμού των επισκεπτών. Και μου κάνει εντύπωση που το υποστηρίζετε.

Διάβαζα τακτικότατα το μπλογκ σας, αλλά ποτέ δεν παρατήρησα κάποια ασχήμια. Είχατε κάποια κακή εμπειρία;

Μανιφέστο, τι θα πει "να σου επιτρέψω";

Aκόμα δεν έχει σχεδιαστεί το opinion moderation! Mόλις γίνει κι αυτό να είσαι σίγουρος πως όσοι θυμώνουν όταν εκφράζεις αντίθετη άποψη θα το ενεργοποιήσουν αμέσως.

Όσο για τον Δ.Π., όσα έγραψα αφορούν στην δημόσια εικόνα του – το σημείωσα εξάλλου στο ποστ. Ενστικτωδώς πιστεύω ότι και η ιδιωτική είναι εξίσου καλή.

Και θυμήσου μια προχτεσινή μας ανάλογη συζήτηση που εσύ υποστήριζες κάποιον φίλο σου για όσα γνωρίζεις εκ του σύνεγγυς, ενώ εγώ έχω την χειρότερη γνώμη γι αυτόν από την γελοία δημόσια εικόνα του. Με το που κάθησε σε μία τηλεοπτική καρέκλα της πλάκας και πριν πείσει κανέναν για την οποιαδήποτε αξία του άρχισε τις ύβρεις και τα καραγκιοζιλίκια.

Ε, όπως και να το κάνουμε οι δύο εικόνες απέχουν παρασάγγας.

(no offence)

μα ποιον να πείσει για την αξία του? τους τηλεθεατές?


άρχισε να βρίζει?

δηλαδή τι να άρχιζε να κάνει? να μιλάει πολιτισμένα με τον Μεταξόπουλο ή με τους άλλους γκάου τριγύρω του?

(πάντως πριν καταλήξεις στην γνώμη σου για τον παναγιώτη θα σου πρότεινα να πάμε να πιούμε έναν καφέ μαζί του ... όχι για να δεις τι άνθρωπος είναι, αλλά για να δεις τα αριστουργήματα που ζωγραφίζει)

και παρ όλο που είναι μεγαλύτερος καλλιτέχνης από τον ΔΠ εκείνος δεν έχει κάνει το cache in που έκανε ο ΔΠ

ίσως γιατί δεν έκατσε ποτέ σε τηλεοπτική κουβέντα για να συζητήσει πολιτισμένα για το "είδος της σεξουαλικής του ζωής που τον οδηγούσε στην ποιότητα"

όσο για τον ΔΠ είναι ένας publicity whore που δεν διστάζει να κάνει τα πάντα προκειμένου να δώσει μια συνέντευξη ή να πάρει κάποια κρατική επιχορήγηση

και τρομερά ατάλαντος (ακόμα γελάω με την τελετή έναρξης που για μένα ήταν μια παράσταση νηπιαγωγείου με τεράστιο budget που μου θύμισε λίγο τις εορτές που διοργάνωνε η Χούντα στο Παναθηναικό Στάδιο)

Αλλά, αγαπητέ Αρτουά, "άλλα μου λεν τα μάτια σου και άλλα η καρδιά σου". Ενώ πράγματι οι δηλωμένες προθέσεις του Δημ. Παπαϊωάννου είναι αυτές που περιγράφετε, οι της καρδιάς προθέσεις δεν φαίνεται να ακολουθούν. Ενδείξεις έχουμε: οι διαστάσεις της παραγωγής, κυρίως όσον αφορά στο παρακαλλιτεχνικό μέρος (ανακαινισμένο ΠΑΛΑΣ, φορ γκαντς σέικ), η διαφημιστική εκστρατεία (από τηλεοράσεως), ή προώθηση στον τύπο (με πέραν του συνήθους ανοιχτές γενικές δοκιμές και κυρίως με αλλεπάλληλες συνεντεύξεις), το όλον hype στο οποίο συνετέλεσε τα μάλα ο καλιτέχνης, αυτά δεν συνηγορούν στη δηλωμένη πρόθεση "να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να βλέπουν τελικά τη δουλειά μου αυτοί που την έχουν ανάγκη και τους εκφράζει, όπως μέχρι πριν τους Ολυμπιακούς". Αντιθέτως προδίδουν αγωνία να επαναληφθεί η επιτυχία της τελετής έναρξης - αλλά, πλέον, στο πεδίο της καλιτεχνικής δημιουργίας, για ν'αποτινάξουμε μια πιθανή ρετσινιά του μαζικού. Εκεί, υποψιάζομαι, χάθηκε το παιχνίδι: η παράσταση δεν ρισκάρει, είναι λίγο πολύ εκ του ασφαλούς (συγκρίνετε με τα Σώματα της Sasha Waltz που είδαμε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών). Ως αποτέλεσμα, κολακεύει το θεατή δεν θέτει τις πεποιθήσεις του εν αμφιβόλω, δεν τον θέτει ενώπιον του εαυτού του. Δεν τον ταρακουνά, και γι'αυτό δεν τον συνεπαίρνει. Με μοναδική εξαίρεση τη σεκάνς του ματαιωμένου ανάμματος του τσιγάρου - η πιο λιτή στιγμή του έργου. Φοβάμαι ότι για να ξαναβρεί τον προ Ολυμπιάδας καλιτεχνικό εαυτό του ο Δ. Π. έπρεπε να τα τινάξει όλα στον αέρα. Ήταν τέτοιο το μέγεθος της τελετής έναρξης που χρειαζόταν μια ανάλογη αντιθετική κίνηση, για να μπορέσει να σωθεί. Δεν είναι εύκολο, και φοβάμαι ότι δεν τα κατάφερε. Φοβάμαι ακόμα περισσότερο ότι κάποια στιγμή, ενδεχομένως μετά τη συνέντευξη στο 10% (δεν καταλογίζω ανειλικρίνεια), όταν πήγε να κάνει τις προθέσεις του πράξη και συνειδητοποίησε το κόστος, έκανε πίσω.

Κι ακόμα κάτι, αγαπητέ erva. Πράγματι η συγκεκριμένη φράση του Ρούβαλη είναι ομοφοβική. Δεν μπορεί κανείς να την παραβλέψει. Αλλά αυτό δεν αναιρεί τα λοιπά επιχειρήματα, και ίσως αυτό εννοεί ο Ρούβαλης όταν επιχειρηματολογεί για λάθος ανάγνωση (έχει φυσικά προηγηθεί η λάθος γραφή). Ξεχάστε το Ρούβαλη. Αν στο παραπάνω κείμενο έλειπε η φράση, ή αν μιλούσε απλώς για γκέι καλιτεχνικό μοντέλο (πάντως όχι καθολικά επιβεβλημένο σήμερα), θα ήταν θεμιτή για σας η κριτική; (καλόπιστη απορία προς άρσιν παρεξηγήσεων των μη συνειδητοποιημένων ως προς τα ομοφοβικά αναγνωστών).

Αno nimos, τo ποστ αυτό αναφέρεται μόνον στην συνέντευξη, για την οποία εξακολουθώ να έχω την καλύτερη εντύπωση, και όχι στην παράσταση - νόμιζα ότι αυτό διακρίνεται. Την παράσταση δεν την είδα, γιατί προτίμησα να ικανοποιήσω την επιθυμία του καλλιτέχνη κι έτσι παραχώρησα τη θέση μου σε "όσους βλέπουν τελικά τη δουλειά του γιατί την έχουν ανάγκη και τους εκφράζει". Αλλά ακόμα κι αν την είχα παρακολουθήσει, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να εκφράσω κριτική. Το χοροθέατρο δεν αποτελεί αγαπημένη μου τέχνη, στο βαθμό που φαίνεται πως είναι τόσων μπλόγκερς και κριτικών που ανακάλυψαν τον Δ.Π. και εξειδικεύτηκαν στον τομέα τόσο εκπληκτικά γρήγορα.

Δεν έχω δισταγμό να πω ότι οι μοναδικές δουλειές του που είχα δει προ Ολυμπιακών ήταν από "σπόντα". Από δύο, αν θυμάμαι καλά, μουσικές παραστάσεις που είχε σκηνοθετήσει για την Άλκηστι Πρωτοψάλτη. Και όσα γνώριζα γι αυτόν και την υπόλοιπη δουλειά του ήταν μέσα από περιοδικά, όπως αυτό που φωτογράφισα για το ποστ.

Όσο για το αν έκανε πίσω ή μπροστά, αυτός είναι πάντα ο κίνδυνος του καλλιτέχνη που μεταπηδά από την μικρή σκηνή στις μεγάλες παραγωγές. Μένει να δούμε αν η τέχνη του κέρδισε νέο κοινό συνεχίζοντας ταυτόχρονα να εκφράζει και το παλιό του.

Μanifesto, εκτιμώ ειλικρινώς την στήριξη που παρέχεις στο φίλο σου, αλλά η δημόσια εικόνα του δεν με πείθει. Απέχει κατά πολύ από την αισθητική μου και την ιδέα που έχω για τον τρόπο που πρέπει να διατυπώνονται δημόσια οι προσωπικές απόψεις.

Επιμένω πως αν περίμενε να επιβληθεί μέσα από την αξία της δουλειάς του, μετά όσα είπε και ελάλησε, θα είχαν αποτελεσματικότητα. Και τους "γκάου" που λες, ο ίδιος δεν τους είχε δεχθεί ως συνεργάτες;

Στην δική μου συνείδηση καταγράφηκε, οριστικώς και αμετακλήτως, ως ένας ακόμα τηλεοπτικός καραγκιόζης, κι ας μην διαφωνώ με όσα είπε.

Σ' ευχαριστώ πάντως για την πρόσκληση αν και δεν πολυκατάλαβα πώς θα γίνει να γνωρίσω με αυτόν τον τρόπο τα αριστουργήματά του. Στον τελβέ του καφέ ζωγραφίζει;
:-)

(και για να μην παρεξηγούμεθα, δεν αμφιβάλλω πως κρίνεις την ζωγραφική του τέχνη σωστά, γιατί όσες δικές σου επιλογές έχω δει μου άρεσαν)

Αν εσεις βρισκετε οτι ειναι σπανιο φαινομενο η ειλικρινεια της συνεντευξης εγω βρισκω σπανιο φαινομενο τις ολοκληρωμενες και ενδιαφερουσες συζητησεις στα Βlogs. Αν και διαβαζω αρκετα ειναι ελαχιστες οι φορες που εχω αισθανθει την αναγκη να γραψω κατι. Χαιρομαι που βλεπω οτι εδω γινονται πολυ ενδιαφεροντα σχολια και ας μου επιτρεψετε να πω και τη δικη μου αποψη.

Διαβασα προσεκτικα τη συνεντευξη στο 10% και τη βρηκα πραγματι τροφη για σκεψη. Ειδα και την κριτικη που ανεφερε ο erva cidreira στο Βlog του Bασιλη Ρουβαλη. Ειδα και τις φωτογραφιες απο μια παρασταση του Δημητρη Παπαιωαννου που ειχα την τυχη να παρακολουθησω πριν απο αρκετα χρονια. Ειδα και το 2 και θα συμφωνησω σε πολλα σημεια με την κριτικη του Αno nimou. Aλλα πρεπει να δεχτουμε οτι ο Παπαιωαννου δεν παραπλανησε κανενα και ειχε πει στις συνεντευξεις του οτι θα παρουσιασει ενα προσωπικο εργο που δε θα ειχε καμια σχεση με την τελετη της εναρξης. Προσωπικα συντασσομαι με αυτα που εγραψε η κυρια Χατζηιωαννου στα ΝΕΑ και συμφωνω με τα σχολια που εκανε ο erva cidreira στην κριτικη του Βασιλη Ρουβαλη. Βρισκω συζητησιμο το γεγονος οτι μια γυναικα αποδεχθηκε το δικαιωμα του δημιουργου να φτιαξει μια ανδρικη παρασταση ενω ενας αντρας βρισκει οτι αυτο ειναι ελαττωμα.

Ειναι αληθεια οτι ο περισσοτερος κοσμος που προσηλθε στην πρεμιερα του 2 δεν ηταν εξοικειωμενος με το εργο του και πιστευε οτι θα ειχε να δει ενα ακομη θεαμα αναλογο με την τελετη της εναρξης. Οι περισσοτεροι θεατες ηταν μουδιασμενοι και ειναι αληθεια οτι τα χειροκροτηματα ηταν χλιαρα αλλα βλεπω οτι μετα τις πρωτες παραστασεις το ενδιαφερον αυξανεται και δε μειωνεται.

Θα εχει πολυ ενδιαφερον να διαβασω και την απαντηση στο πολυ ευστοχο ερωτημα που εβαλε ο Αno nimos στον erva cidreira τον οποιο ειχα απαντησει σε μια αλλη ολοκληρωμενη συζητηση στο rooster με το θεμα της συμβιωσης ομοφυλοφιλων και ειχα θαυμασει για τη μαχητικοτητα του. Θυμαμαι ακομη μια αλλη εξισου ενδιαφερουσα στο δικο του Βlog για τους gay αγωνες και θελω να του υπενθυμισω οτι εκει ειχε πει οτι θα ανοιξει νεο θεμα για τους κωδικες που επικοινωνουν οι διαφορετικες ομαδες και για τις διαφορες της υποκουλτουρας των ετεροφυλοφιλων και των ομοφυλοφιλων. Αν το ανοιξε και διεφυγε απο την προσοχη μου τον παρακαλω να μου το υποδειξει γιατι εχω αποριες σχετικα με το τι εννοει με τον ορο υποκουλτουρα.

Zητω συγνωμην απο ολους για τη δυσκολια που εχω να πληκτρολογω με τονους. Ελπιζω οτι αυτο δεν δυσκολευει στην κατανοηση αυτων που γραφω.

Αφού δεν μας γράφετε greeklish σας συγχωρούμε Γιάννη Αλεξανδρίδη.

Για τις ανολοκλήρωτες συζητήσεις έχετε απόλυτο δίκιο - αυτό είναι ένα από τα μεγάλα μειονεκτήματα του blogging. Ο Οbserver αναφέρεται συχνά στην μοναξιά και την αυταρέσκεια των bloggers που σταματούν κάθε προσπάθεια ολοκλήρωσης του θέματος, μόλις εκφραστεί μια διαφορετική άποψη. Αυτό που επιδιώκουν οι περισσότεροι είναι η αυτοπροβολή τους και ακολούθως η επιβεβαίωση του "εγώ" τους. Και όταν ο συνομιλητής τους δεν είναι πρόθυμος να το επιβεβαιώσει, η απάντηση που θα λάβει, στην καλύτερη περίπτωση, είναι ότι πάσχει από αναγνωστική ανεπάρκεια και, στην χειρότερη, ότι είναι ανέραστος. Γιατί, βλέπετε, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους και στην μπλογκόσφαιρα, όπου "ερωτικός blogger" είναι αυτός που επιδοκιμάζει και ανταλλάσσει linkblogs με τους αυτάρεσκους, τους "αξιόλογους" και τις "αυθεντίες". H ερωτική σχέση που έχουν αναπτύξει με τα μπλογκ τους και τον εαυτό τους έχει τόσο θολώσει την όραση τους(περί κρίσεως ουδείς λόγος) που δεν μπορούν να διακρίνουν την διαφορά πυκνότητας των εκκριμάτων με αποτέλεσμα να συγχέουν τα σάλια με το σπέρμα. Γι αυτό και αρκετά σχόλιά μου σε κάποια blogs "αξιόλογων" που έχουν ενεργοποιήσει το comment moderation, δεν έχουν δημοσιευτεί ποτέ. Είναι επειδή δεν επέδειξα την πρέπουσα λεικτική διάθεση για τον μπλόγκερ.

Και αφού αναφερθήκατε σε δύο άλλες συζητήσεις που βρήκατε ενδιαφέρουσες, σημειώνω ότι και οι δύο είχαν ως χαρακτηριστικό την διαφορά απόψεων, εντόνως εκφρασμένη εκατέρωθεν με επιχειρήματα, καθώς και την επιμονή των συνομιλητών να εξαντλήσουν το θέμα. Σημειώστε ακόμα ότι οι συζητήσεις που προσήλκυσαν το ενδιαφέρον σας, είχαν ως θέμα gay ζητήματα, όπως και η τρέχουσα. Πράγμα που, κατά την άποψή μου, δείχνει ότι η κοινωνία δεν είναι "ανώριμη" όπως, ανοήτως, ισχυρίζονται οι πολιτικοί Πόντιοι Πιλάτοι.

Αυτό κρατήστε το μαζί με την παρατήρησή σας για την διαφορά της "ανδρικής" από την "γυναικεία" κριτική. Υποψιάζομαι ότι αυτό συμβαίνει διότι οι γυναίκες, που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν πολιτικώς αόρατες, δεν νιώθουν να απειλείται η εξουσία τους. Και σε όλους τους τομείς είναι "πιο" από τους άνδρες, της γκρίνιας και της φλυαρίας συμπεριλαμβανομένης, για να κλείσω χαριτολογώντας.

(ζητώ συγγνώμην που παρασύρθηκα σε πολυλογία)

Υποψιάζομαι, επίσης, ότι ο erva cidreira δεν θα απαντήσει ούτε σ' εσάς ούτε στον Αno nimos. Aπό όσο έχω παρατηρήσει, αγαπημένο του σπορ φαίνεται πως είναι οι ερωτήσεις. :-)

ano nimos: Η συγκεκριμένη φράση είναι όλα τα λεφτά του κειμένου. Θα σου έλεγα ότι χωρίς αυτήν δεν έχει κανένα νόημα όλο το υπόλοιπο μπλα μπλα μπλα.
Είναι, όπως στα σημειώματα των κάθε λογής «νονών», η αθώα νοηματικά και τυχαία ριγμένη φράση που στέλνει το πραγματικό μήνυμα στον αποδέκτη.
Στην προκειμένη περίπτωση: Εδώ είναι Βαλκάνια και δεν θα επιτρέψουμε να δείχνετε τις πουστιές σας επί σκηνής και μάλιστα σε ακριβή παραγωγή στο κεντρικότατο Παλλάς.
Εκφοβισμός όχι μόνον προς τον Παπαϊωάνου, αλλά κυρίως προς τους ελάσσονες gay δημιουργούς που θα θέλανε να επιχειρήσουν κάτι ανάλογο η διαφορετικό πάνω στην gay art (γενικά).
Και για να μην μακρηγορώ: ούτε είναι το «καθολικά επιβεβλημένο» το πρόβλημα της φράσης, αυτό ας πούμε ότι αφορά στις φοβίες του συντάκτη του κειμένου, αλλά ο ενικός αριθμός («γκέι καλλιτεχνικό κίνημα»), εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει πληθυντικός, αν αυτός που αναλαμβάνει να γράψει κριτική γνωρίζει τα στοιχειώδη.
Αλλά έτσι μπαίνουμε και πάλι στο ζήτημα της γκέι (υπο)κουλτούρας, που, πράγματι έχει δίκιο ο Γιάννης Αλεξανδρίδης, εκκρεμεί ως συζήτηση, αν και μόνον να δει κανείς τα linkblogs των τελευταίων ημερών στο μπλογκ μου θα καταλάβει πως ομοφυλόφιλοι και ετεροφυλόφιλοι αντιλαμβάνονται, έστω διαισθητικά, την ύπαρξη της και τοποθετούνται αναλόγως. Αλλά θα επανέλθω στο θέμα σύντομα.
artois, λυπάμαι αλλά γελιέστε αν νομίζετε ότι τα χαμόγελα και τα emoticons κάνουν τις ηθελημένες ανακρίβειες λιγότερο ηθελημένες ή λιγότερο ανακρίβειες.

Oταν θα επανελθεις Erva cidreira θα το διαβασω με μεγαλο ενδιαφερον. Ελπιζω να γινει και εκει αλλη μια ενδιαφερουσα συζητηση και στο μετρο του δυνατου ολοκληρωμενη.

Αrtois νομιζω οτι ο Εrva cidreira σε διεψευσε ευχαριστα. Διαβαζω το Βlog σου αρκετο καιρο και εχω την υποψια οτι ηταν ηθελημενη :>] η ηθελημενη ανακριβεια.

Μα, αγαπητέ Erva, δεν περιμέναμε το "γκέι καλλιτεχνικό κίνημα" για να καταλάβουμε την κριτική ανεπάρκεια του Βασίλη Ρούβαλη. Είναι εμφανές στα κείμενά του ότι ο άνθρωπος δεν είναι ο Χάρολντ Μπλουμ, όπως η Ελευθεροτυπία δεν είναι το New Left Review (και to μπριζολάδικο του Τέλη δεν είναι το Guy Savoy). Θέλω να πω: ο ενικός αριθμός μας μάρανε;
Και άντε, μια επισήμανση, ή μια πολεμική, για τον ενικό αριθμό την καταλαβαίνω (αν και επιμένω: το 'καθολικά επιβεβλημένο' είναι τα χοντρά λεφτά, ο ενικός είναι πολύ ψιλά γράμματα). Ας γνωρίζουν κάποιοι ότι δεν μπορούν ν'αλωνίζουν ανενόχλητοι. Αλλά τώρα να λέμε ότι αυτή η φράση είναι το πραγματικό μήνυμα (και μάλιστα βαλμένη έτσι ώστε να στέλνει, τρομάρα της, κωδικοποιημένες απειλές) μου φαίνεται αυθαίρετο και πάντως αχρείαστο. Δίνει πάτημα για να σου απαντήσουν ότι είσαι παρανοϊκός, μονομανής ή ανεπαρκής αναγνώστης. Εσύ θα πεις ότι δεν είσαι - κι εκεί η συζήτηση σταματά. Γι'αυτό λέω, φτάνει η κριτική περί της ομοφοβίας της συγκεκριμένης φράσης, που είναι και αυταπόδεικτη. Τι μας χρειάζεται να απαξιώσουμε το υπόλοιπο κείμενο ως ομοφοβικό; (Εκτός αν μπορείς να το στηρίξεις: είναι η ομοφοβία του Ρούβαλη το κριτήριο των (για χάρη συνεννόησης) κριτικών του; Κάθε κριτική του προς κάθε δουλειά του γκέι Παπαϊωάννου είναι απαξιωτική; Υπάρχουν γκέι έργα τα οποία έχει αποτιμήσει θετικά;)
Τόσες παρεξηγήσεις και ασυνεννοησίες υπάρχουν στα θέματα της σεξουαλικότητας - γιατί να προσθέτουμε περισσότερες;

Με το υπόλοιπο κείμενο δεν ασχολήθηκα καν.
Και το πρόβλημα με την κριτική στα γκέι έργα δεν είναι πόσες θετικές ή αρνητικές κριτικές υπάρχουν, αλλά πόσα έργα απαξιώνονται δια της σιωπής και πώς κατανέμονται οι θετικές (συνήθως για ξένους αναγνωρισμένους καλλιτέχνες) και οι αρνητικές ( για τους ντόπιους και πάντοτε με εκφοβιστικό ύφος, που συνήθως αποδεικνύεται μεσοπρόθεσμα αποτελεσματικό).
Τέλος, μην μασάς, οι χαρακτηρισμοί αναγνωστικά ανεπαρκής, παρανοϊκός κλπ δεν αποτελούν ποτέ επιχειρήματα, αλλά λύσεις διαφυγής, για να ακολουθήσει, έτσι κι αλλιώς, το πασίγνωστο «η σιωπή μου προς απάντησή σου». Πολυπαιγμένο και πετυχημένο, τελικά, το έργο. Γιατί να μπουν στη βάσανο της συζήτησης;

Γι αυτό έχουμε επανειλημμένως σημειώσει ότι η πραγματική αξία των blogs, βρίσκεται πάντα στις πίσω σελίδες, εκεί δηλαδή που γράφονται τα σχόλια.

Και θα θέλαμε να υπάρχει κάποιος τρόπος να εμφανίζονται πάντα κάτω από κάθε ποστ. Ή, ακόμα καλύτερα, να υποχωρούσε το ποστ στις πίσω σελίδες και να εμφανίζονταν μόνον τα σχόλια. Γιατί τα ποστς αξίζουν μόνον όταν είναι αφορμή για συζήτηση και όχι όταν είναι αυτοσκοπός. Και γι αυτό επανερχόμαστε κάθε τρεις και λίγο στην αυταρέσκεια των bloggers που τους κάνει να αντιδρούν (σκαιώς πολλές φορές) σε κάθε αντίθετη άποψη και βιάζονται να κλείνουν τις συζητήσεις, όπως λέει και ο erva.

Θα σας πρότεινα erva, να μεταφέρετε την συζήτηση μεταξύ υμών, του Ano nimos και του Γιάννη Αλεξανδρίδη, παραλείποντας τις "παρατράγουδες" δικές μου παρεμβάσεις, ως κύριο ποστ στο μπλόγκ σας. Τι καλύτερο από μια ζωντανή επίκαιρη συζήτηση για το ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ;

Και ελπίζω να δικαιολογείτε την εμμονή μου σχετικώς με την τροχοπέδη που βάζει στον διάλογο η χρήση του comment moderation. Σκεφτείτε το ενδεχόμενο να απουσίαζα για κάποιο καιρό ή για λόγους ανωτέρας βίας να μην επανερχόμουν στο blogging. Kρίμα δεν θα ήταν να μείνει στη μέση μια τέτοια συζήτηση και να χάναμε την ευκαιρία να σκεφτούμε λίγο βαθύτερα;

Πιστεύω ότι στο δικό σας μπλογκ δίνονται πολλές αφορμές για σκέψη και συζήτηση και δεν είναι ό,τι καλύτερο να αποθαρρύνετε τους σχολιαστές σας, υποκύπτοντας στον εκβιασμό κάποιων κακόβουλων. Χθες αναφερθήκατε στους εκφοβισμούς που ασκούν στους gay δημιουργούς. Εσείς δηλαδή είστε αποφασισμένος να υποκύψετε στους εκβιασμούς αυτών που, ίσως, αφήσουν κάποιο χυδαίο σχόλιο; Ένα κλικ αρκεί για να το διαγράψετε.

Αrtois νομιζω οτι ο Εrva cidreira σε διεψευσε ευχαριστα. Διαβαζω το Βlog σου αρκετο καιρο και εχω την υποψια οτι ηταν ηθελημενη :>] η ηθελημενη ανακριβεια.

Γιάννη Αλεξανδρίδη, χαίρομαι που με καταλαβαίνετε. Και απ' ό,τι φαίνεται ο erva δεν πρέπει να διαβάζει αυτό το blog, γι αυτό δεν εννόησε την παρέμβασή μου. Σας εύχομαι να απολαύσετε μία συζήτηση όπως την επιθυμείτε.

"artois, λυπάμαι αλλά γελιέστε αν νομίζετε ότι τα χαμόγελα και τα emoticons κάνουν τις ηθελημένες ανακρίβειες λιγότερο ηθελημένες ή λιγότερο ανακρίβειες".

erva, κι εγώ λυπάμαι που πάντα επιλέγετε να είστε επιθετικός μαζί μου. Επειδή όμως έχετε ενδιαφέρουσες και ξεκαθαρισμένες απόψεις τις οποίες και μπορείτε να εκφράζετε εναργώς και με λόγο μεστό και συγκροτημένο, (έστω και μονομερώς καταγγελτικό) κάνω την ανάγκη φιλοτιμία και σας προκαλώ να απαντήσετε, βάζοντας ταυτοχρόνως emoticons για να σας καλοπιάσω. Μέσα στον επικρατούντα εφησυχασμό και την καλπάζουσα λαπαδοποίηση ένας λόγος σαν τον δικό σας, παθιασμένος και ψύχραιμος ταυτοχρόνως (δύσκολο πράγμα αυτό) - έστω και μονομερώς καταγγελτικός, επαναλαμβάνω -, αποτελεί όαση! Έχουμε μπουχτίσει στα ακατάσχετα παραληρήματα εδώ μέσα.

Και μείνετε ήσυχος. Έχω την βεβαιότητα ότι δεν ήταν η "ηθελημένα ανακριβής" προκλητικότητά μου ο λόγος που σας έκανε να απαντήσετε. Υποψιάζομαι ευγενέστερα κίνητρα.

συμπληρωματικώς

Ως εισαγωγή στο ποστ που σας προτείνω για το ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ, μπορείτε να βάλετε την κριτική του Βασίλη Ρούβαλη και την επ' αυτής δική σας. Μην το φοβηθείτε, αυτό δεν λέγεται metablogging ούτε "παρατράγουδο". It's just interactivity - η πεμπτουσία του ίντερνετ.

Θα το έκανα εγώ, αλλά o Observer έχει χαρακτηρισθεί ως το "παρατράγουδο" των blogs και θα ήταν κρίμα να υποβαθμιστεί ένα τέτοιο θέμα με την προβολή του από αυτό το "βήμα".

Δημοσίευση σχολίου

Δημιουργία Συνδέσμου

artois Image Hosted by ImageShack.us
"artois" - ράτσα ενός κυνηγετικού, χαριτωμένου σκύλου - είναι η συλλογική περσόνα κάποιων ανθρώπων, που συναντήθηκαν στο διαδίκτυο και διαπίστωσαν ότι πάσχουν από την ίδια "ασθένεια": είναι αλλεργικοί στους πάσης φύσεως "δηθενατζήδες". Τέρμα τα ντεμέκ είτε πρόκειται για δήθεν πολιτικούς σωτήρες, δήθεν δημοσιογράφους, δήθεν σκεπτόμενους, δήθεν αριστερούς, δήθεν ανιδιοτελείς, δήθεν σοβαρούς, δήθεν προοδευτικούς... Aπό τις 13.12.2010, νέο μέλος: artois 4, o λαϊκιστής. Aπό 11/11/11 νέος μεταβατικός αρθΡογράφος ο "Αρτουά ο παλιός" - με συγκεκριμένη διάρκεια, μέχρι 12/12/12 που θα "συνοδεύσει" τον μάταιο κόσμο στο τέλος του [επιτέλους!]

. .

Θεματα

  • ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
  • ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ
  • On AIDS
  • ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ και ΜΝΗΜΗΣ
  • TO MIKΡΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΟΒSERVER
  • ΤA ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ
  • ΤΣΙΓΑΡΑ ΤΕΛΟΣ!

    . .

    Aλλα

  • ΠΛΑΣΤΟΠΡΟΣΩΠΙΑ ΜΕΣΩ ΨΕΥΔΟΪΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
  • ΣΑΣ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ
  • ΠΑΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ
  • O ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
  • H MAΡΙΑΝΝΑ ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ
  • H AΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ
  • ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΙΛΟΤΙΜΟ
  • ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΕΣΒΥΩΠΙΑ
  • ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΥΛΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΤΟΥ
  • . .

    o artois o 4oς προτεινει (boo to alternative douchebags!)

  • MΠPAΦ : Mikeius vs. Alt-Bags (part 1)
  • MΠPAΦ : Mikeius vs. Alt-Bags (part 2)
  • MΠPAΦ : Mikeius vs. Alt-Bags (part 3)
  • LINKS:

    EKΔΟΤΙΚΑ ΝΕΑ: Απο 1ης Μαρτιου, η νεα υπερπολυτελης εκδοση της "Αυτομπλογκο- γραφιας μου". Δερματοδετη με 5 υπεροχα αυθεντικα σβαροφσκι στη θεση των ομικρον. ......... κλικ εδω για περισσότερα

    ........Image Hosted by ImageShack.us

    -

    ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΧΡΕΙΟ: _____ MIA ΦΙΛΟΔΟΞΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΟΒSERVER

    Για τις δυσκολες ωρες σας: TA ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ ακομα μια φιλοδοξη προσπαθεια του Οbserver

    Powered by Blogger
    and Blogger Templates
    Image and video hosting by TinyPic