Τετάρτη, Νοεμβρίου 21, 2007 

ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖ



..χάθηκες
..μεσ' στη βροχή...

..Στίχοι: Λούλα Αναγνωστάκη
..Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
..σαξόφωνο: ο Δημήτρης Τσάκας

..διαμάντια και μπλουζ

..(το ακούτε)





φθινόπωρο 13
η εικόνα είναι από το news24.com


φεύγαν οι φίλοι
φεύγαν τα πλοία
πήγε χαμένη η εκδρομή

Ετικέτες ,

21.11.07 |

Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007 

Αποχαιρετισμός, του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

...Συναντηθήκαμε αργά το απόγευμα κάπου προς τον παλιό
...σταθμό. Φυσούσε από το πρωί κι η θάλασσα ήταν
...έρημη στα καφενεία και στα τραμ της αφετηρίας.

...Κοιτούσα τα χέρια του που έσφιγγαν ήρεμα, με κρυφή

...συγ-
...κατάθεση, τα δικά μου. Μες στο σακίδιο ήταν όλος
...ο κόσμος του - πουλόβερ, βιβλία, γράμματα... Έ-
...πρεπε νά 'ρχονταν τα πράγματα αλλιώς, μα το θε-
...λήσαμε τάχα.

...Άχρωμο φως, μια Κυριακή φθινοπωριάτικη, καμιά ελπίδα.
...Μικρά ταξίδια στις ακτές, όλα χαλάσανε. Θεέ μου,
...τόση


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου




(φθινόπωρο, 12)


εικόνα: adonline.com

Ετικέτες , ,

22.10.07 |

Σάββατο, Οκτωβρίου 20, 2007 

Η συναυλία των γυακίνθων, του Οδυσσέα Ελύτη

XIII

Πες μου τη νεφελόπαρτη ώρα που σε κυρίεψε όταν η βροντή προηγήθηκε της καρδιάς μου.
Πες μου το χέρι που προχώρησε το δικό μου χέρι μέσα στην ξενιτιά της θλίψης σου.
Πες μου το διάστημα και το φως και το σκοτάδι -
το παρείσαχτο κυ-


Οδυσσέας Ελύτης



(Φθινόπωρο, 11)

Ετικέτες ,

20.10.07 |

Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007 

Φθινοπωρινό σχεδίασμα, του Μήτσου Παπανικολάου


.ρί χλωρό δεν θα βρεθεί
.για ένα πουλί, για μια ψυχή, λιμάνι που αράζει.

.Και να το βράδυ κι η βροχή το τζάμι μού χτυπάει
.σα μια ερωμένη μου παλιά, μέσα σε τόσες άλλες,
.μα είν' η ψυχή μου αισθαντική και ξέρει ν' αγαπάει
.κάθε που κλαίει μες την ζωή και της βροχής τις στάλες.

.Κουβέντες μες στη σκοτεινιά, του ανέμου μοιρολόι,
.ώρες μεγάλες κι αδειανές και νοσταλγία τόση,
.μα στη γωνιά, καθώς χτυπά τ' αλύπητο ρολόι
.θυμίζει τόσα πράματα που τα 'χει πια σκοτώσει.

.Σαν πάντα το φθινόπωρο και σήμερα έχει 'ρθει.
.Μοιράζει το χρυσάφι του, μοιράζει το μαράζι.
.Πώς να μπορέσει μια καρδιά κι αυτή να κρατηθεί
.ως τον Απρίλη που θα 'ρθει, σαν πάγος που δεν σπάζει;

.Μήτσος Παπανικολάου


(φθινόπωρο, 10)

Ετικέτες ,

19.10.07 |

Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007 

Στο φθινοπωρινό ξενοδοχείο, του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου


.ζω πάλι στις ταράτσες του και σκέφτομαι
.βλέποντας φώτα εργοστάσια μες στη συννεφιά
.πόσο το πεθαμένο αίσθημα επιζεί
.ανήμπορο για μια σταγόνα αίμα.

.Κι όμως δεν τα λυπάμαι τα εργοστάσια, δεν τα σκέφτομαι
.δε με μεθούνε πια το απόβραδο οι μηχανές
.ούτε και η μνήμη σου, ξέθωρη πια πάνω στα τζάμια.

.Μόνο το γείτονά μου, αυτόν δεν τον ξεχνώ
.φυματικός και συνταξιούχος έμπορας
.κρεμάστηκε στα δέντρα αυτά.

.Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου


(φθινόπωρο, 9)

Ετικέτες , ,

18.10.07 |

Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007 

Το σπίτι, του Αλέξανδρου Μάτσα


.πατά σα σχοινοβάτης στην αιχμή
.του αοράτου μεσοτοίχου' με πλευρό
.στις παγερές πνοές εκτεθειμένο,
.μ' αυτί καλώς εξασκημένο στην ηχώ
.της θείας συμπαιγνίας. Έτοιμος να πετάξη
.την "εφθαρμένη της σαρκός εσθήτα",
.κι ακόμα ψάχνοντας μες στις λερές πτυχές
.τη δόξα των σβυσμένων της κηλίδων.
.Kι αν βρης, στα ξερά φύλλα, διαφανές
.χιτώνιο τζιτζικιού· κι αν πατητής
.με κνήμες σταφυλοβαμμένες προσπεράση,
.κι ο δύων ήλιος του θωπεύση τα μαλλιά,
.κι αυτά τα ύστατα θα πάρης, Tειρεσία,
.βότσαλα, για να κάμης κύκλους
.μεθαύριο, στα ύδατα της λήθης.

.1942

.Αλέξανδρος Μάτσας


(φθινόπωρο, 8)

Ετικέτες ,

17.10.07 |

Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007 

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: "Να έμενε, τουλάχιστον, κάτι..."


.σει όπως τόσες και τόσες παρέες το καλοκαίρι.

.Να έμενε τουλάχιστον κάτι...


.Nίκος-Αλέξης Ασλάνογλου


(φθινόπωρο, 7)

Ετικέτες , ,

16.10.07 |

Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 

Σπήλαιο Κουτούκι, του Κώστα Στεργιόπουλου

.Μόλις διαβήκαμε το κατώφλι,
.ακούστηκε η μουσική των χιλιετηρίδων,
.καθώς προχωρούσαμε ανάμεσα σε σταλακτίτες και

.σταλαγμίτες
.μεγαλωμένους απ' τους αιώνες'
.σταλαγματιές κρεμάμενες χρόνια και χρόνια που ποτέ δε

.στάλαξαν
.κι ωχροί μαρμάρινοι κορμοί που φύτρωναν χωρίς ρίζες.

.Ο κρυσταλλικός σχιστόλιθος. Ο δολομιτικός ασβεστόλιθος.

.Άνθρωποι με τα κυριακάτικά τους,
.που δεν είχαν ξανακάνει άλλον ένα τέτοιο περίπατο,
.κι ο βραχνιασμένος οδηγός απ’ την ξενάγηση.
.Γυναίκες με παντελόνια κι άντρες με τακούνια,
.ψυχές που κοιμισμένες έρχονται και κοιμισμένες φεύγουν
.και πάνε σ' άλλο σώμα να ξυπνήσουν.

.Κανείς δεν ήξερε πού πηγαίναμε,
.έτσι όπως νύχτωνε και ξημέρωνε
.μέσα στην υγρασία του χλομού μαρμάρου.
.Αγάλματα και σταυροί με μορφές συσπασμένες,
.νεκροταφείο απέραντο μ' αλλόκοτα σχήματα,
.αλλάζανε την όψη τους
.μόλις στεκόσουν να τα κοιτάξεις.

.Μα κάποια στιγμή φάνηκε ψηλά μακρινό το
.φως της μέρας,
.κι όλοι πιστέψανε πως δόθηκε μια εξήγηση,
.πως βρήκανε την αρχή.

.Κι ωστόσο, πηγαίναμε σαν τα πρόβατα στη σφαγή
.κάτω απ' τις πέτρες και τις χιλιετηρίδες κι ακόμα πιο βαθιά,
.ενώ βγαίναμε πια απ' της γης τα σπλάχνα,
.νομίζοντας πως της ξεφεύγαμε.

.Ώσπου βρε-


Κώστας Στεργιόπουλος



(φθινόπωρο, 6)

Ετικέτες ,

15.10.07 |

Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 

Μουσικότητα, της Ζωής Καρέλλη

-Έμορφη μουσικότητα των φθινοπωρινών
-ημερών στη Θεσσαλονίκη,
-όταν η βροχή πέφτει πότε πυκνή,
-αραιώνει κι ύστερα πάλι
-πυκνώνει η ασημένια βροχή,
-των πρώτων φθινοπωρινών ημερών,
-διάφανη και τόσο λεπτή, σαν

-πωρο της ζωής των.
-Εκείνων των γυναικών που μένουν
-ήσυχες και σιωπηλές, μοιάζουν,
-λιγάκι περήφανες ή μελαγχολικές
-και κάποτε, όταν μιλήσουν,
-βιάζονται να πουν εκείνο
-που ζητούν ίσως να λησμονήσουν.

-Ζωή Καρέλλη

(φθινόπωρο, 5)

Ετικέτες ,

13.10.07 |

Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007 

Ερείπια της Παλμύρας, του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

-Όσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
-βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
-γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
-που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
-σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
-μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
-το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
-εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
-σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
-τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύν ύπνο διαρρέουν.


-μένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
-για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
-μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
-μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
-ξένος και κουρελιάρης τώρα
.................................Μα όταν
-μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
-ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
-κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
-το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά - απόκριση
-για όσα περιμένω και δεν πήρα.

-Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Ερείπια της Παλμύρας

-- από τη συλλογή "Ο Θάνατος του Μύρωνα"
(βιβλίο "Ο δύσκολος θάνατος" - εκδ. Νεφέλη, 2007) -


(φθινόπωρο, 4)

Ετικέτες , ,

12.10.07 |

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007 

ζ' - του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου


νει από το χέρι μου
το αίμα κ’ ένας άρρωστος
τόπος έκαιγε με τους σπασμούς
και τα σημάδια του

πώς εκείνο το φθινόπωρο: ξυπνώντας
σ’ ένα πυκνά τετράγωνα ύφασμα
και δίπλα στη γυναίκα·
τα δάχτυλά μου είχαν απότομα γεράσει
κ’ έπεφταν βαθιά στα μαλλιά της,
κ’ έτρεμαν και πήγαιναν ψηλαφητά ωσότου
μία τεντωμένη φλέβα

κι όλο σκεφτόμουν πέτρα
και δύσκολο ν’ αντιμάχεσαι την επιθυμία·
γιατί αυτό που θέλει, με ψυχή το εξαγοράζει.
Κ’ έλειπε ξάφνου το άλλο σώμα.
Και πλέον ό,τι πάλευα στα μάτια μου να κλείσω:
μαύρα καρφιά και δέρμα
κ’ ένα βαθύ νερό στ’ αυλάκια της παλάμης.

Mιχάλης Παπαντωνόπουλος


(φθινόπωρο, 3 )


-φωτογραφία: Micah Goulart -The image of “Living Water”, από το site ccc.og
-το ποίημα είναι από το Ποιείν

Ετικέτες ,

11.10.07 |

Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007 

Σκόρπια φύλλα - του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη


γύριζε ανοίγοντας τα επουράνια
"ποια οδό ακολουθούν τα κίτρινα φύλλα που πέφτουν;"
αντίθετο δρόμο παίρνοντας ο απόστολος των εθνών
από Nεαπόλεως της νυν Kαβάλας
Προς Θεσσαλονικείς A΄ Eπιστολής το ανάγνωσμα
ου θέλω υμάς αγνοείν περί των κεκοιμημένων
ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί
ψηλό σαν τηλόπτης φάρος το καμπαναριό
καμπύλ' ανοίγματα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα
ότι είναι και δεν είναι σειρά συμπτώσεων
στο περιβόλι τάφοι με σταυρούς
κατάντικρυ η φωτιά κατάτρωγε το καράβι
πέθανε η πολυαγαπημένη μάννα του
έξ' απ' την ξύλινη θύρα καθόταν και περίμενε το κορίτσι
όπως κάθονται απάνω στ' άνθη οι πεταλούδες
μια ωραία πεταλούδα κι' έν' άδειο γραμματοκιβώτιο
ενώ οι πόρτες ήταν κλειστές
νύχτα ερχόταν και τον έβρισκε
στον μυχό του κόλπου όπου εκβάλλει η ενδοχώρα
στο αναπεπταμένο πέλαγος που κατάπιε τον πατέρα
όταν δε μπόρεσε να καταλάβει τις κινήσεις του γιου του
ότι το πένθος σημαίνει νίκη και τρανή χαρά
έρχεται να φορτώσει σιτάρι στην αποβάθρα
και σχολιάζουν το θέαμα οι γνωστικοί
ερμηνευτές του ζωντανού ονείρου δακτυλοδεικτούν
πίσω ταφόπετρες με μάτια το χωριό
με αναστήματα υψηλά πλούσια βλάστηση το σκιάζει
ανάμεσα στις υπερκείμενες στέγες των φυλλωμάτων
και στους υπόρροφους θάμνους ανέρπει μνήμη
αφωσίωσις και πίστη θερμή ο κισσός
όπως ακριβώς ήσουν και ήταν
κάτω από την επιφάνεια κάνοντας βουτιά
όπου τα πλοία του Mαρδονίου εναυάγησαν
αλλά ξέρουμε ασφαλώς πως ο θησαυρός διεσώθη
στις θαλασσοσπηλιές όπου οι φώκες μοιρολογούν
στου αγιώνυμου Όρους τους βράχους τους κρυσταλλώδεις
αρωγή σε όποιον τεκταίνεται μεγάλα και πολλά
τον ήλιο που βυθά στη λεκάνη της μάννας του
και θρηνούν όσοι τον πίστεψαν γιατί σβύνει
άλλη δυνατότητα προσφέροντας εκ των υγρών εγκάτων
να μας πας στην ξενητειά
να μας πας στα πέρα μέρη
φύσα θάλασσα πλατειά
φύσ' αγέρι, φύσ' αγέρι.

Nίκος Γαβριήλ Πεντζίκης: Σκόρπια φύλλα


(φθινόπωρο, 2)
στη φωτογραφία: Σεπτέμβρης στο Πήλιο, 2005

Ετικέτες ,

10.10.07 |

Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007 

Ανώμαλα πάθη - του Τάσου Λειβαδίτη


κρή πάροδο με τα υαλοπωλεία, εκεί που, όταν ξεπέσαμε, ο πατέρας πουλούσε ονειροκρίτες ― από τότε δεν ξαναβγήκα απ' τ' όνειρο κι όμως κρύωνα, αλλά μπορούσα τουλάχιστο να παραδοθώ στ' ανώμαλα πάθη μου: τη μελαγχολία ή το συνωστισμό ― γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανέναν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση σαν την αθανασία των ποιητών.

Τάσος Λειβαδίτης: Φθινόπωρο

.
(φθινόπωρο, 1)
στην φωτογραφία: Φιλύρα φυλλορροούσα

Ετικέτες ,

9.10.07 |

artois Image Hosted by ImageShack.us
"artois" - ράτσα ενός κυνηγετικού, χαριτωμένου σκύλου - είναι η συλλογική περσόνα κάποιων ανθρώπων, που συναντήθηκαν στο διαδίκτυο και διαπίστωσαν ότι πάσχουν από την ίδια "ασθένεια": είναι αλλεργικοί στους πάσης φύσεως "δηθενατζήδες". Τέρμα τα ντεμέκ είτε πρόκειται για δήθεν πολιτικούς σωτήρες, δήθεν δημοσιογράφους, δήθεν σκεπτόμενους, δήθεν αριστερούς, δήθεν ανιδιοτελείς, δήθεν σοβαρούς, δήθεν προοδευτικούς... Aπό τις 13.12.2010, νέο μέλος: artois 4, o λαϊκιστής. Aπό 11/11/11 νέος μεταβατικός αρθΡογράφος ο "Αρτουά ο παλιός" - με συγκεκριμένη διάρκεια, μέχρι 12/12/12 που θα "συνοδεύσει" τον μάταιο κόσμο στο τέλος του [επιτέλους!]

. .

Θεματα

  • ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
  • ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ
  • On AIDS
  • ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ και ΜΝΗΜΗΣ
  • TO MIKΡΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΟΒSERVER
  • ΤA ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ
  • ΤΣΙΓΑΡΑ ΤΕΛΟΣ!

    . .

    Aλλα

  • ΠΛΑΣΤΟΠΡΟΣΩΠΙΑ ΜΕΣΩ ΨΕΥΔΟΪΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
  • ΣΑΣ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ
  • ΠΑΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ
  • O ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
  • H MAΡΙΑΝΝΑ ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ
  • H AΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ
  • ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΙΛΟΤΙΜΟ
    •
  • ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΕΣΒΥΩΠΙΑ
  • ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΥΛΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΤΟΥ

    • . .

    o artois o 4oς προτεινει (boo to alternative douchebags!)

  • MΠPAΦ : Mikeius vs. Alt-Bags (part 1)
  • MΠPAΦ : Mikeius vs. Alt-Bags (part 2)
  • MΠPAΦ : Mikeius vs. Alt-Bags (part 3)

    • LINKS:

    EKΔΟΤΙΚΑ ΝΕΑ: Απο 1ης Μαρτιου, η νεα υπερπολυτελης εκδοση της "Αυτομπλογκο- γραφιας μου". Δερματοδετη με 5 υπεροχα αυθεντικα σβαροφσκι στη θεση των ομικρον. ......... κλικ εδω για περισσότερα

    ........Image Hosted by ImageShack.us

    -

    ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΧΡΕΙΟ: _____ MIA ΦΙΛΟΔΟΞΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΟΒSERVER

    Για τις δυσκολες ωρες σας: TA ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ ακομα μια φιλοδοξη προσπαθεια του Οbserver

    ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

    Καταχωρήσεις ανά μήνα

    Οι νομιμοι δεσμοι μου

    Powered by Blogger
    and Blogger Templates
    Image and video hosting by TinyPic