Τα παρAΡΤΟΥΑγουδα (πρώην OBSERVER)

Πέμπτη, Απριλίου 16, 2009

Κική Δημουλά: Μεγάλη Πέμπτη

Υπαίθριος καιρός.
Κάτι ελιές πάνε να μαζέψουν ανήφορο.
Φορτωμένες.
Ο καρπός εισακούστηκε το παρελθέτω όχι.
Δεν θα εισπράξουν ούτε φέτος πατέρες
οι λιποψυχίες μας.

Ατελής η ελαιογραφία.
Να ξαναδοκιμάσω.

Κάτι ελιές πάνε να μαζέψουν ανήφορο.
Τα αργύρια φύλλα τους εποφθαλμιά
η αστραφτερή του τοπίου αγνότητα.
Φύσει καταδότρια η αθωότης.
Αυτή δεν μας παρέδωσε
για ελάχιστα ανεκπλήρωτα αργύρια
στην απώλεια της;

Να τονίσω λίγο Φαρισαίον απέναντι.
Τη θάλασσα.

Κική Δημουλά, Ποιήματα
(συλ. Χαίρε ποτέ)
εκδ. Ίκαρος, 1998

Ετικέτες Πάσχα, Ποιήματα - το μικρό ανθολόγιο του Observer

16.4.09 | Permalink

Κική Δημουλά: "Μεγάλη Εβδομάδα" και "Η Απαρηγορία"

Μεγάλη Εβδομάδα

Το Όχι είναι δισύλλαβο:
βρέ-χει.
Ο Πιλάτος φοράει το μπλε του αδιάβροχο,
δεν βρίσκει ταξί,
οι συνειδήσεις συνωστίζονται
στον ίδιο μονόδρομο,
όλοι νίπτουν τας χείρας των,
μάλιστα τέτοιες μέρες.
Το Όχι είναι δισύλλαβο,
η ψιλή και η οξεία στο ο
κεντρώνει το Όχι, μονόγραμμα των ημερών.
Το παράθυρο είναι δίφυλλο,
η ψιλή και οξεία βροχή
το κεντρώνει,
μονόγραμμα στο κλειστό Όχι.

Οι καμπάνες οι πένθιμες
ανοίγουν αυλάκια στον αέρα,
χύνονται και ποτίζουν εκτεταμένες ατονίες
ωσότου κάποια απόσταση απότιστη
να τις απορροφήσει.
Οι καμπάνες, ασχέτως τού πένθιμες,
πάντοτε κάτι αποχωρίζουν,
πολλώ μάλλον οι πένθιμες.

Οι καμπάνες φορτώνουν
βαλίτσες στα πούλμαν,
τα τρένα τρέχουνε, ξεσκίζουν
και βάζουν κλήρο
στα ιμάτια των τοπίων.

Σταύρωσον, σταύρωσον
τα χέρια σου στο στήθος...
Τι άλλο να κάνω;
Ποιο μέτρο να κινητοποιήσω;
Πού ξέρω από πού
φεύγει το κάθε πράγμα;
Κάθε κατεύθυνση έχει το άλλοθί της.

Οι πασχαλιές εσταυρωμένες
σ' ένα φθηνό ανθοδοχείο
εμψυχώνουν το άρωμα του θανάτου.
Τα μάτια σου
είναι οι δύο ληστές,
εκ δεξιών και εξ ευωνύμων.

Το Όχι είναι δισύλλαβο,
επιμένω
βρέ-χει.
Οι εκκλησίες ξεχειλίζουν,
όπως ξεχειλίζουν τα ποτήρια
στα άλλα πάθη που εορτάζουμε.

Οί εκκλησίες ξεχειλίζουν
αγάπα τον πλησίον σου...
Απαίτηση,
που μες στη ρύμη και τη γλύκα των ψαλμών,
περνάει σαν εύκολη αγάπη
και χάνει τη θεία απανθρωπιά της,
το θείο ανεφάρμοστο.

Στην κοπιώδη πορεία τού δεηθώμεν
τα μεγάλα κεριά προχωρούν,
τα κεριά της δραχμής μένουν πίσω.
Τα μικρά κεριά κουράζονται εύκολα,
λυγίζουν και διεκτραγωδούν
το αντίτιμο τους.
Η ανισότης των κεριών
αναλιώνει μυσταγωγικά.
Ο θεός τους ο νεωκόρος
τα ρίχνει στον Καιάδα της ανατήξεως.

Ξεχειλίζουν οι εκκλησίες.
Δεν χωράω, δεν πειράζει.
Θα μάθω το τετέλεσται
από άλλη πηγή.
Πιο θετική

Η απαρηγορία
Μεγάλη Εβδομάδα

Οι βιολέτες, όπως ανήσυχα,
διορατικά μυρίζουν
όταν κάτι δεν πάει καλά,
κάτι απογοητεύει πάλι.

Η Μεγάλη Εβδομάδα,
όπως στάζει κερί και τάμα
στη θρησκόληπτη ανάμνηση,
στην άθεη απουσία.

Η Κυριακή του Νυμφίου,
όπως αναστατώνει,
βασίζεις δεν βασίζεις το Μεγάλο
στις αφίξεις.

Οι διάφοροι Νυμφίοι,
που κάτι τους τυχαίνει και δεν έρχονται,
κάποια διήμερη εκδρομή,
κάποια ευκολότερη θρησκεία
που την ασπάζονται.

Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεθσημανή
σε κάθε βήμα,
δπως κατασταλάζεις για το έθιμο,
έχουν δεν έχουνε ανθίσει οι απορίες.

Οι Πατέρες μας, γέροι στο σπίτι,
περιμένουν αυγά και τσουρέκι.

Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεθσημανή,
τα περιστύλια της υπομονής,
τα παγκάκια να κάτσεις να περιμένεις
τον ετήσιο Ιούδα,
πού αργεί να 'ρθεί
από το ράφτη, απ' τον κουρέα.
Το μεγάλο ποσόν που του δίνεις
για να δεχθεί να σε προδίνει ανεξήγητα.

Της καμπάνας η Μεγάλη εξάντληση
κι η άπαρηγορία,
ο νηστικός της ήχος
όπως λιποθυμάει
στα εαρινά αρμόνια
των καθολικών απογευμάτων.

Οι αργίες,
οι αργοπορίες,
οι αγριότητες,
όπως τις πάμε ως επάνω μόνοι μας.

Ο Σίμων, που στο τέλος αδιαφόρησε
κι έφτιαξε τη ζωή του.

Η Μυροφόρος έλλειψις,
που θα σε ψάχνει απόψε να σε ράνει.

Η Προηγιασμένη των διαφόρων θρήνων
τη Μεγάλη Εβδομάδα
και τις διάφορες άλλες εβδομάδες τα ίδια.

Η Αγία Επανάληψη,
η θαυματουργή,
η άχειροποίητος,
όπως τη βρήκανε ανυπόγραφη τα πράγματα,
θαμμένη
σε κάποια παλαιότητα της μοίρας μας,
σε κάποιο προγονό μας μέλλον.
Όπως την πιστεύω.

Κική Δημουλά, Ποιήματα
(συλ. Το λίγο του κόσμου)
εκδ. Ίκαρος, 1998

Ετικέτες Πάσχα, Ποιήματα - το μικρό ανθολόγιο του Observer

16.4.09 | Permalink

Τρίτη, Απριλίου 14, 2009

ΧΟΣΕ ΟΥΑΤΑΝΑΜΠΕ: Έζησε ανάμεσά μας (α)

O Τελευταίος Δείπνος
La Última Cena

[....]Διακριτικά εγκατέλειψα την τραπεζαρία την ώρα που Εκείνος έλεγε:
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .κάθε κομμάτι άρτου που δέχεστε είμαι εγώ.

Ένας από τους δώδεκα ρώτησε:
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .μήπως αρχίζεις κάποια παραβολή, Διδάσκαλε;

Μακριά σκέφθηκα πόσο λίγη συναίσθηση έχουν οι μαθητές του
που δεν βλέπουν ότι ο άνθρωπος σημαδεμένος είναι απ' το θάνατο
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .και ότι άρτος ή σάρκα το ίδιο είναι!

Όταν έφυγαν
η γειτόνισσα με κατηγόρησε για υπερβολική και φαντασιόπληκτη:
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .Εκείνος πάντα συμβολικά μιλάει, μου είπε'
όμως στην άδεια τραπεζαρία, ανάμεσα στα ψίχουλα και στο κρασί,
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .ένιωσα την καθάρια μυρωδιά μιας πληγής.

H προσευχή στη Γεθσημανή
Oración en Getsemaní

Δεν μεγαλώνουν οι ελιές ποτέ, από τον ζήλο τον αποφασιστικό
τον ουράνιο, ψηλώνοντας ίσιες και αδίστακτες.

Οι ελιές συστρέφονται, άγριες και γεμάτες ρόζους
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .σαν άνθρωποι βασανισμένοι.

Ανάμεσα τους ν' αποσυρθείς ήρθες σαν βουνό ασήκωτο.

Βατράχια και πτηνά γονατιστό σε βλέπουν και συντριμμένο
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .και ύστερα στα δικά τους επιστρέφουν:
τα βατράχια πίσω από τα έντομα
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .και τα πτηνά κελαϊδώντας το βαρβάτιασμά τους:
αυτή είναι η μοναξιά
όταν τίποτα δεν σου ταιριάζει.
....

Οι αποκοιμηθέντες Μαθητές
Los Discípulos dormidos

Σε περιμέναμε, Κύριε, κοπάδι εξουθενωμένο
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .στους πρόποδες του λόφου.

Η μέρα είναι μια μακρά αναταραχή μαζί Σου.

Τα θαύματα σου μας βάζουν σε έναν κόσμο ξεχωριστό. Όταν
με τόση ευκολία σε βλέπουμε να λύνεις
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .τα αδύνατα, η προσπάθεια
να παραμείνουμε Πέτρος, Ιωάννης, Ανδρέας ή Ιάκωβος
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .εξουθενώνει.
....

Η άρνηση του Πέτρου
Negación de Pedro

[....] Έτσι σκυφτός, σιμά στο Κυβερνείο περπατάω
με σκεπασμένο πρόσωπο, στραμμένος
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .προς τους τοίχους. Όλα
γκρεμίζονται στο γύρω μου.

Αν η ψυχή μου θα σ' αρνηθεί τώρα όπως το ανήγγειλες
δεν ξέρω αν θα 'ναι από φόβο
ή από εκείνη την απελπισία
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .που πιότερο χολή θα αποκαλούσα.

José Watanabe (1946-2007)

Έζησε ανάμεσά μας
Εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 2007
(δίγλωσσο)

Ετικέτες Πάσχα, Ποιήματα - το μικρό ανθολόγιο του Observer

14.4.09 | Permalink

Τάσος Λειβαδίτης: Η ανάσταση των φτωχών

. . . .. . . . . . . το χώμα της γης επάνω μου,
. . . . . . . . .. . ήτανε τόση η θλίψη ενός αδέξιου θαυματοποιού
. . .. . . . . . . . στη γωνιά του δρόμου μου
. . . . . . . .. . . που βγήκα μεσ' απ' το καπέλο του.

(Σημειώσεις)
Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση - τόμος δεύτερος
εκδ. Κέδρος, 1987

(φωτ: compagnonnature.free.fr)

Ετικέτες Πάσχα, Ποιήματα - το μικρό ανθολόγιο του Observer

14.4.09 | Permalink

Δευτέρα, Απριλίου 13, 2009

Μέρες Επιταφίου, του Νίκου Γκάτσου

Μεγάλη Δευτέρα

Ο ων και ο ην και ο ερχόμενος.
Το Άλφα και το Ωμέγα

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα
Ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα.

Ο γεωμέτρης του αχανούς.
Ο ποιμήν των αστέρων.

Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου
Που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του

Ο κυβερνήτης των Αριθμών.
Ο δαμαστής των Σημείων.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου
στην πύλη του παράδεισου, στο φρέαρ της αβύσσου.

Εγγύς. Εγγύτατος ο καιρός.
Ο ων και ο ην και ο ερχόμενος.

Μεγάλη Τρίτη

Επόρνευσον οι βασιλείς και εκ του οίνου της πορνείας
εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην.

Κάτω απ' τα λάβαρα της Ρώμης
στην τέντα της Μαγδαληνής
εσύ πατέρας της συγγνώμης
κι εμείς παιδιά της ηδονής.

Ζοφώδης και ασέληνος ο έρως της αμαρτίας.

Βραχνή ακούστηκε η κραυγή
στα καπηλειά της πολιτείας
εσύ αμνίo για σφαγή
κι εμείς κριοί της αμαρτίας.

Το πολύτιμον μύρον η πόρνη έμιξε μετά δακρύων και εξέχεεν
είς τους άχράντους πόδας σου.

Δε σε πτοήσαν οι Πιλάτοι
ούτ’ ο καιρός πού είν’ εγγύς
εσύ στων ουρανών τα πλάτη
κι εμείς παρείσακτοι της γης.

Εγώ το φως εις τον κόσμον ελήλυθα, ίνα πας ο πιστεύων εις
εμέ εν τη σκοτία μη μείνη.

Μεγάλη Τετάρτη

Εκ των σπηλαίων του όρους εξήλθον οι δαίμονες

Τετάρτη των τεφρών και των παθών
ο θάνατος δεν έχει παρελθόν.
Τετάρτη των ψυχών και των αγγέλων
ο θάνατος δεν έχει ούτε μέλλον.

Ως θάλασσα υαλίνη ομοία κρυστάλλω.

Του σύμπαντος ηχεί το εκκρεμές
Ξυπνήστε ν’ αποδώσουμε τιμές.
Φανήκαν οι ουράνιοι στρατηλάτες
Σα σκοτεινού Ρουβίκωνα Γαλάτες.

Πίστις, ελπίς, αγάπη. Τα τρία ταύτα. Μείζων δε
τούτων η αγάπη

Της γης αναθαρρήσαν οι πληγές.
Πότε θ’ ανάψει ο ήλιος πυρκαγιές
Να κάψουν το παλάτι του Ηρώδη
Και τ’ άνθος του κακού να γίνει ρόδι;

Πάντα ποιείτε ίνα γένησθε άμεμπτοι και ακέραιοι
Μέσον γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης.

Μεγάλη Πέμπτη

Τα έργα του αληθινά και αι οδοί του ευθείαι.

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο
στο μεσοδόκι τ' ουρανού,
κρέμεται σήμερα σε ξύλο -
ίλεως Κύριε γενού!
Και στ' ασπαλάθια της ερήμου
Μια μάνα φώναξε "παιδί μου"!

Δια ξύλου τα τέκνα του Αδάμ Παραδείσου γεγόνασιν άποικοι.

Με τ’ Απριλιού τ' αρχαία μάγια
με των δαιμόνων το φιλί
μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια
μπήκε κοράκι στην αυλή.
Κι όλα τ’ αγρίμια στο λαγκάδι
πήραν το δρόμο για τον Άδη.

Ελήλυθε εις την γην ίνα μαρτυρήσει τη αληθεία.

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια
στην άγρια παγωνιά του νού
αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια
στην άγια σκέπη τ’ ουρανού.
Κι εγώ κι εσύ κι εμείς κι οι άλλοι
θα γεννηθούμε τότε πάλι.

Ούτος εστιν η ζωή και το φως και η ειρήνη του κόσμου

Μεγάλη Παρασκευή

Άξιος ο την γην κρεμάσας εν ύδασιν.

Βαριά τα βήματά μου σέρνω
στο φως της μέρας το θαμπό.
Κρίνα της άνοιξης σου φέρνω
και στο σταυρό σου τ' ακουμπώ -
φίλε δακρυπότιστε
των πρωτίστων πρώτιστε.
των πρωτίστων πρώτιστε.

Άξιος ο νεφέλαις κοσμήσας το στερέωμα.

Άρρωστος κύλησε ο αιώνας
κι ο ήλιος βγαίνει μισερός
σαν το φτερό της χελιδόνας
που το σακάτεψε ο καιρός –
φίλε τρισμακάριστε
των αρίστων άριστε
των αρίστων άριστε

Άξιος ο την γην ζωγραφήσας τοις άνθεσιν.

Σήμερα ο Άδης ηνεώχθη
γεφύρι εγίνη ο Γολγοθάς
και στου θανάτου εσύ την όχθη
άφατο δρόμο ακολουθάς –
έγγιστε κι ανέγγιστε
των μεγίστων μέγιστε
των μεγίστων μέγιστε.

Άξιον εστί το αρνίον το εσφαγμένον.

Μέγα Σάββατον

Μέμνησο!

Όλα στερέψαν σιγά σιγά.
Τα περιστέρια πετούν αργά
σε λίμνες άνυδρες βάλτους υγρούς
σε διψασμένους κήπους κι αγρούς.

Μέμνησο των παιδίων α σοι έδωκεν ο Θεός.

Πίσω απ' τους λόφους τους χαμηλούς
με τους προφήτες και τους τρελλούς
στέκουν παράμερα τρία παιδιά
σαν γλαροπούλια στην αμμουδιά.

Τα ρήματα α λελάληκας ημίν πνεύμα εστιν και ζωή εστιν.

Μες των καιρών την ανημποριά
Διώξε το γρέγο και το βοριά
Και ξαναγύρισε ήλιε στη γη
Με του θριάμβου σου την κραυγή.

Ότι συ ει η αλήθεια και η ζωή και η ανάστασις.
Ο ων και ο ην και ο ερχόμενος.

Gloria Aeterna

Όπου κι αν πάμε
μνήμες κρατάμε.
Αθήνα και Ρώμη
σε ψάχνουμε ακόμη.
Άσπρες κολώνες
μαύροι αιώνες.
Ασήκωτοι χρόνοι
στον κόσμο που βρεθήκαμε μόνοι.

Μίση φατρίες
πέφτουν οι Τροίες
κι εσύ Βαβυλώνα
μια κούφια σταγόνα.
Όλα περνάνε
πες μου πού πάνε
η κόλαση άδεια
και γύρω μας φυτρώνουν σκοτάδια.

Νόμος ο νόμος
τρόμος ο τρόμος
και ποιος θα ταράξει
του κόσμου την τάξη.
Θε μου Σωτήρα
τ' άστρα σου πήρα
ν' ανάψω τα τόξα
που δείχνουν την αιώνια σου δόξα.

Νίκος Γκάτσος - Μέρες Επιταφίου
(φύσα αεράκι φύσα με μη χαμηλώνεις ίσαμε – εκδ. Ίκαρος 1992)

Ετικέτες Πάσχα, Ποιήματα - το μικρό ανθολόγιο του Observer

13.4.09 | Permalink

Τετάρτη, Απριλίου 04, 2007

Νέα παγκόσμια φωτογραφική αποκλειστι-κότα: To αυγό του Κολόμβου

= = =

O Observer εύχεται στους εκδρομείς του Πάσχα να ερωτευτούν την αγνή ελληνική ύπαιθρο και να αποφασίσουν να ζήσουν για πάντα εκεί.

Έτσι θα δοθεί στους εναπομείναντες η δυνατότητα να ζήσουν σε μια ήσυχη, ανθρώπινη πόλη, όπως είναι αυτές τις μέρες η Αθήνα, οι γύρω δήμοι και τα προάστιά της.

Ετικέτες Πάσχα

4.4.07 | Permalink |

Τα παρAΡΤΟΥΑγουδα (πρώην OBSERVER)

Πέμπτη, Απριλίου 16, 2009

Κική Δημουλά: Μεγάλη Πέμπτη

Κική Δημουλά: "Μεγάλη Εβδομάδα" και "Η Απαρηγορία"

Τρίτη, Απριλίου 14, 2009

ΧΟΣΕ ΟΥΑΤΑΝΑΜΠΕ: Έζησε ανάμεσά μας (α)

Τάσος Λειβαδίτης: Η ανάσταση των φτωχών

Δευτέρα, Απριλίου 13, 2009

Μέρες Επιταφίου, του Νίκου Γκάτσου

Τετάρτη, Απριλίου 04, 2007

Νέα παγκόσμια φωτογραφική αποκλειστι-κότα: To αυγό του Κολόμβου

Θεματα

Aλλα

o artois o 4oς προτεινει (boo to alternative douchebags!)

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΧΡΕΙΟ: _____ MIA ΦΙΛΟΔΟΞΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΟΒSERVER

Για τις δυσκολες ωρες σας: TA ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ ακομα μια φιλοδοξη προσπαθεια του Οbserver

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

Καταχωρήσεις ανά μήνα

Οι νομιμοι δεσμοι μου